Marja over haar werk als ondersteunend begeleider
In december werd Marja Kanters-van Heijnsbergen 65. In mei viert ze haar 25-jarig jubileum bij Dichterbij. Ze moest het even opschrijven, zegt ze lachend. “Ik ben niet zo goed in getallen.”
Toch is dit een bijzonder moment om bij stil te staan. Voor Marja voelt haar loopbaan niet als een ladder die ze beklom. Het is een pad dat precies liep zoals het moest. “Het voelt nog steeds goed,” vertelt ze.
Haar verhaal in de zorg begon in een psychiatrisch ziekenhuis. Marja werkte daar als ziekenverzorgende op een afdeling voor kwetsbare ouderen. Het werk was medisch en soms erg zwaar. “Ik verzorgde wonden en legde katheters aan. Je moest daar heel snel schakelen.”
Juist daar leerde ze een belangrijke les: echt kijken naar de mens. “Niet alleen naar wat iemand doet, maar vooral naar wat eronder zit.” Die observerende blik is ze nooit meer kwijtgeraakt.
Toen haar drie zonen werden geboren, stopte Marja met werken. Ze was tien jaar fulltime thuis. “Dat was in die tijd heel gewoon,” zegt ze nuchter. Maar de zorg liet haar niet los. Ze deed veel aan mantelzorg, maar ze wilde ook graag weer buitenshuis iets betekenen. In de krant las ze een oproep voor vrijwilligers bij een vrijetijdsclub voor mensen met een beperking. Ze besloot te reageren. Dat vrijwilligerswerk bleef ze uiteindelijk maar liefst 30 jaar doen.
Daar sloeg de vonk echt over. “Ik dacht: dit is mijn ding. Samen bezig zijn, lachen en kijken waar iemand blij van wordt. Het voelde zo betekenisvol.”
Via dat vrijwilligerswerk rolde ze Dichterbij binnen. Ze begon met vier uurtjes schoonmaken op een dagbesteding. “Zo kon ik even rondsnuffelen,” zegt ze. “Kijken hoe het er hier aan toe ging. Het voelde meteen als een warm bad. De sfeer was open en iedereen lunchte samen, zelfs de directie. Alles liep in elkaar over. Dat vond ik prachtig.”
Marja besloot te blijven. Via een EVC-traject (Erkenning van Verworven Competenties) werd haar eerdere ervaring officieel erkend en ging ze aan de slag als ondersteunend begeleider. Dat paste precies bij haar. “Laat mij maar lekker ondersteunen. Ik hoef niet per se de kar te trekken. Ik vind het juist fijn om naast iemand te staan.”
Wat Marja het mooiste vindt aan haar werk? Niet alleen zorgen vóór iemand, maar samen zoeken naar wat iemand zelf kan. “Ik hou van creatief denken,” zegt ze. “Niet meteen zeggen: dit kan niet. Maar kijken: hoe dan wél? Soms is er maar een klein zetje nodig zodat iemand het toch zelf probeert. Als dat lukt, weet ik weer waar ik het voor doe.”
Marja werkt inmiddels al 25 jaar op locatie Bosven in Veghel. Ze begeleidt daar zes ouder wordende bewoners met een licht verstandelijke beperking (LVB). Marja kent hen door en door. “Ik voel het meteen aan als er iets niet lekker loopt. Soms zegt een klein gebaar al genoeg.”
In al die jaren zag ze de zorg veranderen. “Vroeger deed de groep alles samen, nu is er veel meer aandacht voor de persoon zelf. Iedereen is anders. Dat we daar nu de ruimte voor hebben, is een mooie ontwikkeling.”
De waardering zit voor Marja in de kleine dingen. Een bewoner die vraagt hoe haar weekend was, of samen een kop koffie drinken. “We zijn gelijkwaardig. Ik krijg iets van hen en zij krijgen iets van mij. Dat maakt het werk rijk.”
Een paar jaar geleden werd het werk lichamelijk zwaarder. De overgang bracht gewrichtsklachten met zich mee. “Ik kon bijna niet meer lopen. Ik wist: zo kan ik niet doorgaan.”
Ze ging in gesprek met haar manager en koos voor een klein contract voor invalwerk. In de praktijk werkt ze gemiddeld zo’n tien uur per week, zonder vast rooster.
Die keuze gaf haar rust en lucht. Samen met haar man trekt ze er nu vaak op uit met de camper. Soms zijn ze weken of zelfs maanden weg. “Wij zijn allebei nog fit en vinden het fijn om weg te zijn,” vertelt ze. Maar ze vindt het net zo fijn om thuis te zijn en tijd te hebben voor haar kleinkinderen. “Ik pas graag op. Dat kan nu ook, omdat ik niet meer vast in een rooster zit.”
Ze gunt deze manier van werken ook haar leeftijdsgenoten in de zorg. “Het zorgt dat ik het volhoud.” Wanneer ze werkt, doet ze dat met volle aandacht. “Ik vertrouw op mijn ervaring. Als er iets gebeurt, weet ik wat ik moet doen. Ik kijk nergens meer van op.”
Ze heeft er nooit aan gedacht om te stoppen, ook niet als het team onder druk stond. Na 25 jaar is Marja misschien minder vaak aanwezig, maar ze is nog net zo betrokken. “Het draait om verbinding,” zegt ze. “Altijd.”
Heb je vragen of wil je bijvoorbeeld weten wat Dichterbij voor jou en je carrière in de zorg kan betekenen? Neem dan contact met ons op!
Bel 088 – 754 00 60.
Bereikbaar tussen 8:30 en 17:00.
Stuur een appje naar 31887540060.
We reageren zo snel mogelijk!
Stuur een e-mail naar wervingsbureau@dichterbij.nl
Geen vacature missen?
Stel een vacature alert in!